Begin

Zoals ik hier al zei, wordt het deze keer menens. En vanaf vandaag echt (ik hoop zo dat ik het deze keer echt kan volhouden!). Vorige week al wat moeite gedaan, mijn sportrating wat opgetrokken… Vanaf vandaag echt meer op mijn eten gaan letten ook.

Op die week sinds het ‘genoeg geweest was’ ben ik toch al 1.2 kg kwijtgeraakt. Ik moet zeggen, ik had nu ook wel een vrij opgeblazen gevoel, en daar zal het ook wel aan liggen, maar toch wil ik denken dat het aan het sporten en gezonder eten lag. We zullen zien wat het volgende week wordt…

 

To be continued…

Mensen ontmoeten

Vorige week op een BBQ een discussie gehad met een fervent openbaar vervoer gebruiker die als voordeel opnoemde dat je zo nog mensen ontmoette. Tja…

Kijk, in vind het vreselijk. Of het nu op het openbaar vervoer is, als ik aan’t wachten ben op’t openbaar vervoer of als ik aan’t aanschuiven ben voor eender wat. Ik wil niet aangesproken worden! ‘t Is te zeggen… soms is dat wel eens leuk. Zeker als de wachttijd niet te lang is. Zo kan je ook snel weer wegvluchten van het ongevraagde gesprek.

Nu vroeg ik me onlangs af waarom ik dat eigenlijk niet leuk vond. Want eigenlijk is het concept op zich wel tof: je hebt een babbel met een onbekende, en dit kan onverwacht wel eens heel leuk zijn. Maar meestal, ik weet niet of dat enkel bij mij voorkomt, meestal zijn de gesprekken van iets minder leuke aard. Als mensen mij aanspreken, is het om te vertellen wat een miserie ze wel niet hebben… miserie met de gezondheid vooral. Daarna miserie met de partner of ouders of kinderen… miserie met werk of met school… miserie met vrienden, miserie met vanalles en nog wat. Mensen vinden het blijkbaar leuk om hun miserie tegen totaal onbekenden te luchten. Ik snap dat wel… dan ben je je verhaal nog eens kwijt. En heel heel soms bezondig ik mezelf er ook wel eens aan. Mijn probleem is dat ik die miserie mee ga nemen als bagage. Afstand doen staat niet echt in mijn woordenboek. En dan nog: als het echt grote miserie is, weet ik niet hoe ik daarop moet reageren. Dus mensen, als je mij ooit tegenkomt en je hebt de onweerstaanbare drang om iets te zeggen tegen mij, hou het dan licht, luchtig en vrolijk.

‘t is genoeg geweest!!

Gisteren zat ik in de zetel, met mijn benen opgetrokken… en toen overviel het mij: het is genoeg geweest. Ik zag mijn buikje zo wat uitpuilen, en rechts van mij lag een lege zak chips. Het feit dat mijn zus van het weekend vroeg of ik weer was bijgekomen deed er ook geen goed aan.

Ik ga weer op mijn eten letten! Vanaf volgende week ga ik weer naar de WeightWatchers. Een tijd geleden 8 à 10 kilo afgevallen, en intussen zijn er weer 5 bij. Die moeten eraf. En graag nog 5 extra. Maar laten we beginnen met die eerste 5

‘t zal wel weer met vallen en opstaan gebeuren. Ik kan nu eenmaal niet van het lekkere eten afblijven. En helaas voor mij: lekker = vettig/suiker/zout. Maar kom, we vliegen er vol goede moed in. Intussen ook alweer een paar sportsessies vastgelegd, vanavond gaan tennissen, en hopelijk komt het snel weer goed!

De bikini-jeans

Nee, dit is niet een bikinibroekje ónder een jeans. Dit is een broek uit één stuk: de bikini-jeans. Ontworpen voor Sanna’s Brazil Fashion uit Japan, op vraag van klanten die hun jeans steeds lager wilden, maar moeite hadden om die ‘hoog’ te houden.

Mooi of foeilelijk? Op diverse modeblogs is de discussie al losgebarsten. De bikini-jeans is via de site van Sanna’s te bestellen en kost 57,75 euro (verzendingskosten niet inbegrepen).

Tja… niet aan mij besteed. Lijkt me hoogst ongemakkelijk. En wie wil er nu met zijn kont blootlopen? Een lage jeans is soms al tochtig (let niet op de woordspeling :D), wat moet dat met deze broek zijn?

‘t gaat snel

jep jep, ‘t gaat snel! Huis gekocht, sleutel intussen gekregen, den boven helemaal afgewassen (man man, vuile muren!!), ‘t gras al eens afgedaan… appartement verkocht, compromis opstellen, ziek geweest…

Nood aan vakantie!

Nu ja, volgende week een hele week verlof. Werkverlof ja. Schilderen. Plamuren. Gras afdoen. Keukenkastjes afwassen. Verf kopen. Verlichting kiezen. tv distributie verleggen. Nog veel werk. Nog heel veel werk. Maar laat me dat niet weerhouden om die week vakantie toch ook even een bezoekje te brengen aan de sauna

afgevallen

Niet ikke, maar mijn spaarrekening… ‘t voorschot van het huis is betaald, nu wachten op de sleutel!!

Compromis

Wel wel, gisteren de compromis gaan tekenen. In Lovendegem of all places!

‘t Was heel gezellig, de hele familie van de verkoper was erbij. Inclusief vrienden. Met 10 paar ogen op ons gericht, verrichtten we het officiële gedeelte van de verkoop. Daarna was er champagne voorzien. En een gezellige babbel. En een uitnodiging om eens naar Dubai te komen

We hebben zelf dan thuis nog gevierd met een gigantische zak chips, een fles wijn en een paar Duvels. Echt vieren zullen we doen als we effectief verhuizen

De sleutel krijgen we volgende week al… kunnen we rustig beginnen schilderen en nadenken over kleuren, decoratie en nog zoveel meer… en over onze inbouwcassette die we ons gaan aanschaffen…

Dit weekend trouwens naar Ideaal Wonen geweest. Leuke beurs, tenminste toch als je van plan bent om te gaan verhuizen/verbouwen/bouwen. Leuke dingen gezien joh! Sauna’s, zwembaden, inbouwcassettes, gordijnen, en een dutchtub. Een geweldig leuk concept! Eigenlijk is het gewoon een grote soepkom, die je kan aansluiten op de tuinslang (die we ook nog niet hebben). Het water wordt verwarmd door een vuurtje dat je stookt, want daar gaat een soort metalen spiraal door waar het water doorloopt. En op dat vuurtje past exact een wokpan Als dat niet geweldig is! Nu ja, voor 4500€ mag dat ook wel he. Nog een beetje sparen dus!

Huizenjacht - deel elvendertig

Het is zover! Vanavond brengen we de lening in orde, en als alles goed gaat, zijn we binnenkort trotse inwoners van Keerbergen

Vermist

Goh goh, nog eens lang geleden dat ik nog een blogpost gepleegd heb…

Nu heb ik natuurlijk ook weer wat te vertellen. Ik heb namelijk een zeer spannend weekend achter de rug!

Mijn grootvader is iemand met vaste stramienen. Die man vertrekt elke ochtend om 11.00h naar het verzorgingshuis waar mijn grootmoeder nu woont, en gaat elke avond rond 21.00h naar huis. Afstand tussen deze twee locaties: om en bij de 500m. Heel af en toe gaat hij ook nog eens bij een broer eten, maar da’s op woensdag, en dus nooit in het weekend.

Toeval wou dat ik op zaterdagavond in mijn hometown was en ook langs mijn grootouders wilde passeren. Ikke naar het verzorgingshuis, het was immers nog maar 20.00h. Ik trof enkel mijn grootmoeder aan, al bijna slapend, in den donkere. Ik vraag aan de verpleegsters of ze mijn grootvader hebben gezien, maar zij weten helaas van niks. Ze wisten me wel te vertellen dat mijn grootvader (’vake’) er de laatste dagen zeer depressief bij liep.
Na een babbeltje met mijn grootmoeder dan maar langs vake. Die was niet thuis. En ook niet bij zijn broer. En wegens de laatste gebeurtenissen op vlak van mobiliteit (hij is al een aantal keren gevallen op straat), was dit een voorval waar we ons zorgen over moesten maken.

De familie opgetrommeld voor een zoektocht in de buurt. Niets te vinden natuurlijk. Spoed gebeld, alle taxibedrijven gebeld, de politie gebeld… misschien was hij wel ergens gesignaleerd. Maar neen, mijn vake was spoorloos.
Dan maar officieel de politie gebeld om ze op de hoogte te brengen van de onrustwekkende verdwijning van vake. Het hele politiecorps ging naar hem op zoek. Mijn broer kamde het ziekenhuis nog eens uit, de rest van de familie reed en fietste rond in de buurt. Maar nog steeds niets.
De politie besloot het parket in te schakelen en een speurhond te sturen.
Een laatste poging van mijnentwege was om alle supermarkten in de buurt af te speuren of hij daar misschien op de parking gevallen was. En mee dat ik op weg was zie ik een oude man op de stoep lopen, met een hoed en een lange jas… jaja, ‘t was vake! Op mijn vraag waar hij geweest was, antwoordde hij met een big smile: bij ne kameraad

Aangezien vake niet echt kameraden heeft, bleek mij dit nogal ongeloofwaardig. Na verder uithoren bleek dat hij wel degelijk bij een VRIENDIN gezeten had. En hij had zich blijkbaar wel vermaakt, aan de grijns op zijn gezicht te zien.

Politie afgebeld, iedereen gerustgesteld, vake opgeladen in de auto en naar huis gebracht. Hij vond het prachtig dat hij heel de stad op stelten had gezet.

Als de mens maar gelukkig is!

Aders en zo

Mijn dokter vindt zonder problemen mijn aders. Sommige verplegers schijnen er enorm veel moeite mee te hebben. 2 keer prikken in elke arm, en nog geen bloed vinden. Een mens zou denken dat hij nog vampier is.