Hoe doen ze het toch?

Het is bij mij mission impossible om een week fatsoenlijk in te plannen en gedaan te krijgen wat ik wil gedaan krijgen. Hoe doen andere mensen dat toch? Het lijkt bij iedereen te lukken, behalve bij mij. Of pretendeert de overgrote meerderheid van mijn kennissenkring alles op een rijtje te hebben en alles onder controle te hebben? Gek word ik ervan!

Als ik niet uitkijk, ga ik minstens 7 keer in de week uit eten. Dat ligt natuurlijk vaak aan mezelf, want nee zeggen is niet mijn sterkste kant. Maar dat ligt ook aan mijn planning. Als ze op het werk vragen om ’s middags snel een spaghetti’tje te gaan eten, wil ik dat gerust doen. Handig denk ik dan: hoef ik vanavond niet te koken. Maar boterhammen eet ik ook niet thuis (vraag me niet waarom), dus beland ik toch altijd weer achter het fornuis. Of ook niet… en verorber ik in mijn eentje een hele zak chips of een blok marsepein. Gezond is iets anders natuurlijk.  Daarbij komt nog dat ik eigenlijk nooit weet wanneer ik moet gaan winkelen en wat ik moet meenemen. Eten blijft namelijk, jammer genoeg, maar beperkt houdbaar, en meestal kan ik het gewoon rechtstreeks in de vuilbak kieperen. Zonde dus. Dus beperk ik mijn aankopen. Wat resulteert in het feit dat wanneer ik honger heb, ik eerst moet gaan winkelen. En laat ik daar dus net een hekel aan hebben. Wat is mijn leven toch een klucht

Dan nog iets: wanneer doen jullie strijk, was, afwas, poetsen, administratie, klusjes, auto wassen, naar de post en de ziekenkas gaan, enz.? Ik heb me onlangs een poetsvrouw aangeschaft (zie mijn andere verhalen), maar toch slaag ik er niet in verder te komen dan occasioneel eens een rekening te betalen. Als dàt er al van komt, want met grote schaamte moet ik toegeven dat het meer dan eens is gebeurd dat men mijn telefoonrekening afsloot omdat ik te laat betaalde. Domiciliëring zegt u? Goh ja, maar ik ben nu eenmaal zo’n controlefreak dat ik niet wil dat firma’s zomaar geld van mijn rekening kunnen halen. Dan ligt het natuurlijk geheel aan mezelf. Wel een controlefreak, maar absoluut geen discipline. Slechte combinatie dus.

Deze week al 7 machines was gedaan, maar van strijken komt niets in huis. Eigenlijk ligt de was dus gewoon te verfrommelen tot het zó erg is dat ik hem van miserie terug moet wassen omdat ik het anders niet meer gladgestreken krijg. Wassen is eigenlijk nog simpel. Gewoon in’t machien steken en verder tv kijken. En af en toe eens van’t wasmachien overhevelen naar de droogkast. Klaar is kees. Maar dat strijken jong… man man man.

Nu ja, ergens ben ik ook wel blij dat ik niet zo’n planner ben. Niets zo saai als vandaag al weten wat ik volgende week maandag ga klaarmaken om te eten. Dat zou ik ook niet kunnen, want ik leef nu eenmaal met goestingskes. En dat zal de hoofdbrok van het probleem zijn. Door mijn goestingskes ben ik meestal nooit thuis, want ik heb goesting om met mensen af te spreken en kan geen nee zeggen… en de zorgvuldig klaargemaakte extra portie voor de volgende dag wordt weer in de vuilbak gekieperd.