Vermist

Goh goh, nog eens lang geleden dat ik nog een blogpost gepleegd heb…

Nu heb ik natuurlijk ook weer wat te vertellen. Ik heb namelijk een zeer spannend weekend achter de rug!

Mijn grootvader is iemand met vaste stramienen. Die man vertrekt elke ochtend om 11.00h naar het verzorgingshuis waar mijn grootmoeder nu woont, en gaat elke avond rond 21.00h naar huis. Afstand tussen deze twee locaties: om en bij de 500m. Heel af en toe gaat hij ook nog eens bij een broer eten, maar da’s op woensdag, en dus nooit in het weekend.

Toeval wou dat ik op zaterdagavond in mijn hometown was en ook langs mijn grootouders wilde passeren. Ikke naar het verzorgingshuis, het was immers nog maar 20.00h. Ik trof enkel mijn grootmoeder aan, al bijna slapend, in den donkere. Ik vraag aan de verpleegsters of ze mijn grootvader hebben gezien, maar zij weten helaas van niks. Ze wisten me wel te vertellen dat mijn grootvader (‘vake’) er de laatste dagen zeer depressief bij liep.
Na een babbeltje met mijn grootmoeder dan maar langs vake. Die was niet thuis. En ook niet bij zijn broer. En wegens de laatste gebeurtenissen op vlak van mobiliteit (hij is al een aantal keren gevallen op straat), was dit een voorval waar we ons zorgen over moesten maken.

De familie opgetrommeld voor een zoektocht in de buurt. Niets te vinden natuurlijk. Spoed gebeld, alle taxibedrijven gebeld, de politie gebeld… misschien was hij wel ergens gesignaleerd. Maar neen, mijn vake was spoorloos.
Dan maar officieel de politie gebeld om ze op de hoogte te brengen van de onrustwekkende verdwijning van vake. Het hele politiecorps ging naar hem op zoek. Mijn broer kamde het ziekenhuis nog eens uit, de rest van de familie reed en fietste rond in de buurt. Maar nog steeds niets.
De politie besloot het parket in te schakelen en een speurhond te sturen.
Een laatste poging van mijnentwege was om alle supermarkten in de buurt af te speuren of hij daar misschien op de parking gevallen was. En mee dat ik op weg was zie ik een oude man op de stoep lopen, met een hoed en een lange jas… jaja, ‘t was vake! Op mijn vraag waar hij geweest was, antwoordde hij met een big smile: bij ne kameraad

Aangezien vake niet echt kameraden heeft, bleek mij dit nogal ongeloofwaardig. Na verder uithoren bleek dat hij wel degelijk bij een VRIENDIN gezeten had. En hij had zich blijkbaar wel vermaakt, aan de grijns op zijn gezicht te zien.

Politie afgebeld, iedereen gerustgesteld, vake opgeladen in de auto en naar huis gebracht. Hij vond het prachtig dat hij heel de stad op stelten had gezet.

Als de mens maar gelukkig is!